Delâilü'n-Nübüvve (İsmâil et-Taymî el-Isfahânî)

Bismillâhirrahmânirrahîm. Müellifin Mukaddimesi: el-Hamdülillâh, geceyi ve gündüzü tedbir eden, kalpleri ve gözleri evirip çeviren, nimetlerin ve ihsanların sahibi olan Allah Teâlâ’ya mahsustur. Yeryüzünde ve gökyüzünde hiçbir şey O’na gizli kalmaz. O’na, nimetlerini ikrar ederek, şükreden bir hamd ile hamdederim. Ve şehâdet ederim ki Allah’tan başka ilâh yoktur; O tektir, ortağı yoktur. Bu, O’na kavuşmaya bir azık ve azâbından bir emniyettir. Ve şehâdet ederim ki Muhammed O’nun kulu ve elçisidir, peygamberlerinin sonuncusudur. Allah Teâlâ ona, âline, ashâbına, ehl-i beytine ve zevcelerine salât ve selâm eylesin, tam bir teslîm ile. Sonra, ilim ehlinden bir topluluk benden, nübüvvet delilleri ve Nebî (s.a.v.)’in mûcizeleri hakkında, kendilerinin güvenip dayanacağı ve ona yönelip tatmin bulacağı bir muhtasar imlâ etmemi istediler. Ben de onlara icâbet ettim, ihtisâr ve îcâzı gözettim. Buna onun bi‘setinden, gazvelerinden, doğumundan ve seriyyelerinden bir kısmını da ekledim. Allah’tan yardım dileyerek ve O’na yönelerek, beni ve ona bakanları faydalandırmasını niyâz ettim. Allah bizi ilimle amel eden, hakkını edâ edenlerden eylesin ve bizi onu hafife alanlardan eylemesin. Allah, nefislerin nübüvvet delilleri karşısında boyun eğdiği, akılların mûcizesini kabûle boyun eğdiği Zât’a salât eylesin; âline, ashâbına ve itretine de.

Peygamber (s.a.v.)’in nübüvvetinin alâmetlerinden biri de doğumundan önce olanlardır. Bize Ahmed b. Ali haber verdi; (dedi ki) bize Hibetullah b. el-Hasen haber verdi; (dedi ki) bize Muhammed b. Abdirrahmân b. el-Abbâs haber verdi; (dedi ki) bize Abdullah b. Muhammed el-Bağavî rivâyet etti; (dedi ki) bize Ali b. el-Ca‘d rivâyet etti; (dedi ki) bize Ferec b. Fedâle, Lukmân b. Âmir’den, o da Ebû Ümâme el-Bâhilî’den (r.a.) rivâyet etti; (Ebû Ümâme) dedi ki: (Resûlullah’a) “Yâ Resûlallah! İşinin başlangıcı nasıldı?” denildi. Buyurdu ki: “İbrâhim’in duası, Îsâ’nın müjdesi ve annemin (benden) bir nurun çıktığını görmesidir –öyle ki bu nûr ile Şam’ın sarayları aydınlanmıştır–.” Fasıl: O’nun nübüvvetinin alâmetlerinden çocukluk hâlinde olanlar da vardır. Bize Ahmed b. Ali haber verdi; (dedi ki) bize Hibetullah b. el-Hasen haber verdi; (dedi ki) bize Muhammed b. el-Hüseyin el-Fârisî haber verdi; (dedi ki) bize Ca‘fer b. Muhammed el-Hasan b. Abdilazîz el-Cerevî rivâyet etti; (dedi ki) bize Ebü’l-Eş‘as Ahmed b. el-Mikdâm rivâyet etti; (dedi ki) bize Ebû Dâvûd et-Tayâlisî rivâyet etti; (dedi ki) bize Ca‘fer b. Abdillâh b. Osmân el-Kureşî rivâyet etti; (dedi ki) bana Ömer b. Urve b. ez-Zübeyr rivâyet etti, dedi ki: Urve b. ez-Zübeyr’in Ebû Zer el-Ğifârî (r.a.)’den rivâyet ettiğini işittim; (Ebû Zer) dedi ki: “Yâ Resûlallah! Nebî olduğunu ilk olarak nasıl bildin, ta ki bunu bilip yakînen anladın?” Buyurdu ki: “Yâ Ebâ Zer! Mekke’nin düzlüğü ve akarsu yatağı olan Bathâ mevkiinde iken bana iki melek geldi. Onlardan biri yere indi, diğeri ise gökle yer arasında kaldı. Biri arkadaşına: ‘Bu O mudur?’ dedi. O: ‘O’dur, O’dur’ dedi. Öteki: ‘Onu bir adamla tart’ dedi. Ben bir adamla tartıldım ve onlara ağır bastım. Sonra: ‘Onu on kişiyle tart’ dedi. Beni on kişiyle tarttılar, onlara ağır bastım. Sonra: ‘Onu yüz kişiyle tart’ dedi. Beni yüz kişiyle tarttılar, onlara ağır bastım. Sonra: ‘Onu bin kişiyle tart’ dedi. Beni bin kişiyle tarttılar, onlara ağır bastım. Bunun üzerine (terazinin kefesinden) bana (kefeler) yaymaya başladılar. Biri diğerine: ‘Onu ümmetiyle tartsaydın yine onlara ağır basardı’ dedi. Sonra biri arkadaşına: ‘Karnını yar’ dedi. Karnımı yardı. Sonra biri arkadaşına: ‘Kalbini çıkar’ –yahut ‘Kalbini yar’– dedi. Kalbimi yardı ve şeytanın vesvesesinin kaynağı olan bir kan pıhtısını çıkarıp attı. Sonra biri diğerine: ‘Karnını kap yıkar gibi, kalbini de elbise yıkar gibi yıka’ dedi. Ardından [melek] sanki beyaz bir zümrüt gibi parıldayan bir iç huzuru (sekînet; nüshadaki «sikkîne/bıçak» tashîfi) bıraktı/indirdi de o huzur kalbime yerleşti. Sonra biri diğerine: ‘Karnını dik’ dedi; o da dikti.